Üre ( Urea cryst. )

Kimyasal özellikler: Üre molekülü kristal yapıda düzlemseldir, ancak nitrojenlerin etrafındaki geometri gaz fazı minimum enerji yapısında piramit şeklindedir. Katı ürede, oksijen merkezi iki NH O hidrojen bağıyla birleşir. Ortaya çıkan yoğun ve enerji açısından elverişli hidrojen bağı ağı, muhtemelen verimli moleküler paketleme pahasına kurulur: Yapı oldukça açıktır, şeritler kare kesitli tüneller oluşturur. Üredeki karbon, sp2 hibritleşmiş olarak tanımlanır, CN bağları önemli çift bağ karakterine sahiptir ve karbonil oksijen, örneğin formaldehit ile karşılaştırıldığında baziktir. Ürenin yüksek sulu çözünürlüğü, su ile yoğun hidrojen bağına girme yeteneğini yansıtır. Suda çözünmüş üre, izomerik amonyum siyanat ile denge halindedir. İzosiyanik asit iyonlarının ortaya çıkan aktivitesi, çözeltide proteinler de mevcutsa, proteinlerin karbamilasyonuna (uzun zincirli karbamidlerin oluşumu, yan ürün olarak serbest kalan amonyak molekülü) neden olur. Karbamilasyon reaksiyonu, katalizörler olmadan bile yüksek sıcaklıklarda meydana gelebilir. Oda sıcaklığında, ürenin sulu çözeltileri, üreazın mevcudiyetinde aynı ayrışma reaksiyonuna yatkındır. Ürenin oda sıcaklığında katalizör olmadan çözelti içinde izomerleştirilmesi yavaş bir süreçtir (dengeye ulaşması günler alır) ve yeni hazırlanmış, ısıtılmamış çözeltilerin ihmal edilebilir düzeyde karbamilasyon oranları vardır. Üre alkollerle reaksiyona girerek üretan oluşturabilir ve malonik esterlerle reaksiyona girerek barbitürik hale gelebilir asitler. Kimya endüstrisi: Üre, iki ana malzeme sınıfının üretimi için bir ham maddedir: deniz kontrplaklarında kullanılan üre-formaldehit reçineleri ve üre-melamin-formaldehit. Yapıştırıcılar, laminatlar, kalıplama bileşikleri, kaplamalar ve tekstil cilaları dahil olmak üzere hepsinin çok çeşitli kullanımları vardır. Üre, birçok organik bileşiği klatrat formunda tutma yeteneğine sahiptir. Organik bileşikler, hidrojen bağlı üre moleküllerinden oluşan iç içe geçen sarmalların oluşturduğu kanallarda tutulur. Bu davranış, karışımları ayırmak için kullanılabilir ve havacılık yakıtı ve yağlama yağlarının üretiminde ve parafinin ayrılmasında kullanılmıştır. Sarmallar birbirine bağlı olduğundan, bir kristaldeki tüm sarmallar aynı moleküler kullanıma sahip olmalıdır. Bu, kristal çekirdeklendiğinde belirlenir ve bu nedenle tohumlama ile zorlanabilir. Ortaya çıkan kristaller, rasemik karışımları ayırmak için kullanılmıştır. Reaktivite Profili: Üre zayıf bir bazdır. Havada kendiliğinden patlayan nitrojen triklorür oluşturmak için hipokloritlerle reaksiyona girer. Aynı durum fosfor pentaklorür için de geçerlidir. Üre, toksik gazlar oluşturmak için azo ve diazo bileşikleri ile reaksiyona girer. Yanıcı gazlar (hidrojen) oluşturmak için güçlü indirgeyici maddelerle reaksiyona girer. Uygun olmayan stokiyometrik miktarlarda Üre ve sodyum nitritin ısıtılması bir patlamaya yol açar. Isıtılmış oksalik asit ve Üre karışımları, gazların, karbon dioksitin, karbon monoksitin ve amonyağın (sıcaksa patlayıcı olabilir) hızlı bir şekilde gelişmesine neden oldu. Titanyum tetraklorür ve Üre, 80°C’de 6 hafta boyunca yavaşça bir kompleks oluşturdu, 90°C’de şiddetle ayrıştı. Üre, nitrosil perklorat ile karıştırıldığında kendiliğinden tutuşur (diazonyum perklorat oluşumundan dolayı). Oksalik asit ve Üre, toksik ve yanıcı amonyak ve karbon monoksit gazları ve inert CO2 gazı oluşturmak için yüksek sıcaklıklarda reaksiyona girer. Güvenlik profili: İntravenöz ve subkutan yollarla orta derecede toksiktir. İntraplasental yolla insan üreme etkileri: doğurganlık etkileri. Deneysel üreme etkileri. İnsan mutasyon verileri bildirildi. İnsan derisini tahriş edici. Deneysel kanserojen ve neoplastijenik verilere sahip şüpheli kanserojen. Patlayıcı nitrojen triklorürü oluşturmak için sodyum hipoklorit veya kalsiyum hipoklorit ile reaksiyona girer. NaNO2, P2Cl5, nitrozil perklorat ile geçimsizdir. 15N etiketli ürenin hazırlanması tehlikelidir. Ayrışmaya kadar ısıtıldığında zehirli NOx dumanları yayar. Uyumsuzluklar: Güçlü oksitleyiciler, klor, permanganatlar, dikromatlar, nitritler, inorganik klorürler ile şiddetli reaksiyon; kloritler ve perkloratlar. Hipokloritlerle temas, patlayıcı bileşiklerin oluşmasına neden olabilir.